Pip’s Life | Lijn 26 en ik

GVB

Inzake: Compliment GVB

Amsterdam, 23 juni 2014

Geachte heer, mevrouw,

Er is inmiddels al een week verstreken maar omdat de situatie mij dusdanig tot nadenken heeft gezet en na een week nog steeds in mijn gedachten zit, heb ik besloten één en ander op papier te zetten. Voordat ik de gebeurtenis zal schetsen, zal ik u kort wat achtergrondinformatie geven over mijzelf in relatie tot uw bedrijf.

Ik ben reeds jarenlang klant van het GVB: trams, bussen, metro’s, ik heb er van kleins af aan veelvuldig gebruik van gemaakt om alle stadsdelen van Amsterdam te doorkruisen. Wat overigens niet wegneemt dat ik ook graag fiets, maar met miezerig weer is het gewoon fijn om met een dakje boven je hoofd vervoerd te worden. Sinds mijn verhuizing naar IJburg is uw organisatie nog meer dan ooit onderdeel van mijn leven geworden. Als ik de auto niet tot mijn beschikking heb, ben ik namelijk volledig op u aangewezen om mij te vervoeren richting centrum. Tram 26 heeft dan ook geen geheimen meer voor mij. Na de storing enige weken geleden realiseer ik mij meer dan ooit hoe belangrijk de betreffende lijn voor heel Ijburg is en dat ik eigenlijk zelden lang op de tram hoef te wachten.

Sinds de komst van mijn zoontje Olivier heb ik met name de tram op een andere manier leren kennen. Voorheen stapte ik in en zocht ik een plekje, het liefst een enkel zitje dichtbij de deur waardoor ik heerlijk naar buiten kon kijken. Met de kinderwagen is de ‘keus’ snel gemaakt; ik parkeer hem bij de één van de twee voor kinderwagens/fiets/rolstoel bedoelde plekken, tegenover de conducteur. Op deze positie ging al snel een wereld voor mij open: de wonderlijke wereld der conducteurs.

Het afgelopen anderhalf jaar heb ik, als ik het zo even grof inschat zo’n 100 tramritjes gemaakt waardoor ik tot de volgende coping strategieën ben gekomen. Als conducteurs je niet aankijken als je binnenkomt of niets terugzeggen als je gedag zegt, maak ik er maar van dat ze een off day hebben of net treurig nieuws te horen hebben gekregen en boos op de wereld zijn en daardoor met hun hoofd ergens anders zitten. Als ze bezig zijn met hun mobiele telefoon is het vast om de laatste update te krijgen van de stand van zaken van zijn/haar moeder die in het ziekenhuis ligt. Ik ben inmiddels zo ver dat ik er eigenlijk niet eens meer over nadenk. Ik stap in en stap uit en verder is het prima vertoeven in mijn eigen denkwereld tijdens een tramritje.

Tot vorige week zondag. Het was vaderdag en ik vertrok met Olivier in lijn 26, rond een uur of 10:00 in de ochtend naar het centraal station. In totaal een ritje van twaalf minuten en wat heb ik genoten van de sociale vaardigheden van de conducteur. Hij was vrolijk, aardig, behulpzaam voor alle toeristen en deed oprecht zijn best om ervoor te zorgen dat het bejaarde Amerikaanse echtpaar dat net van een cruiseschip kwam en naar het Rijksmuseum wilde, daar ook daadwerkelijk terecht zou komen. Net dat beetje extra.

En toen ging bij mij de schakel om en ik schrok er best van. Want is het gedrag dat ik hierboven beschrijf als uitzonderlijk eigenlijk geen gedrag dat je standaard mag verwachten van iemand? Helemaal in een dienstverlenend beroep waar je continu met klanten te maken krijgt. Ik vond het ook erg om te constateren dat ik vrolijk werd van iemand die op een vriendelijke manier met andere mensen omging. Het zou zo fijn zijn voor iedereen als we ‘gewoon’ op een attente wijze met elkaar om zouden gaan.

Mijn vraag aan u, zou u mijn compliment door willen geven aan de betreffende conducteur, mocht het u op basis van de bovenstaande gegevens lukken om hem in het rooster te traceren? En wie weet zouden mysterypassagiers een objectief beeld kunnen vormen van de klantvriendelijkheid van de conducteurs. Ik ben in ieder geval benieuwd naar de uitkomsten.

Vriendelijke groet,

Pip

 

 

 

1 thought on “Pip’s Life | Lijn 26 en ik

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *