Pip’s Life | Sliding doors

sliding-doors

Vandaag was het een echt ‘Sliding Doors’ dagje. Ik noem het zo even vanwege de gelijknamige film waarbij één metrodeur een wereld van verschil maakte in het leven van de hoofdpersonen. (Denk: een happily ever after leven versus een miserabel leven met een leugenachtig vriendje.)

Ik heb tijdens mijn reismomenten van vandaag meerdere sliding doors meegemaakt waarvan de laatste achteraf gezien enigszins irritant was, en dit is een understatement. Het was de trein die het verschil maakte tussen het wel of niet belanden in de treinstoring waar heel Noord-Holland mee kampt. En zoals je zult begrijpen, ik had pech. Ik zit inmiddels ruim een uur te wachten in de trein, zonder iPhone aangezien hij leeg is en tja, wat doe je dan, je mijmert even weg.

En wegmijmeren is fijn. Het komt er de laatste tijd eigenlijk niet echt meer van. Ik ben altijd wel bezig met iets, of in aanwezigheid van iemand (dit is een suboptimale factor om even weg te mijmeren;-) en ’s avonds is het vaak even gezellig samen naar Netflix kijken en tja, de was moet ook worden gedaan…

Ik was mij dus net even aan het afvragen of er nou nog een echt ‘Sliding Doors’ waardig moment zou plaatsvinden… Stapt er zo mogelijk nog een aantrekkelijke man binnen (denk warrig donker haar met een lichte slag, casual gekleed, twinkelende ogen en een mooie glimlach?). Ik heb in ieder geval al pret bij de gedachte. Ik schakel vervolgens in mijn hoofd moeiteloos over naar een ander interessant vraagstuk: hoe het toch komt dat ik altijd gecharmeerd ben door imperfecte Britse/Schotse mannen. Zoals de relatief onbekende hoofdrolspeler John Hannah uit Sliding Doors. Hij was eigenlijk niet echt te verstaan en niet al te lang (sorry, ik ben ouderwets;-) maar de ondeugendheid straalde van hem af. En anno 2014: Benedict Cumberbatch, de vertolker van Sherlock Holmes in de BBC-serie Sherlock. Ingenieus in zijn a-typische en laten we wel wezen soms asociale gedrag. En tja, Colin Firth, need I say more?

Aangezien de deuren van de trein technisch gezien niet eens sliden en ik alleen af en toe een verdwaalde metroseksuele man voorbij zie slenteren, wordt het misschien na anderhalf uur, tijd om uit de mijmerstand te gaan en voor de tweede keer een alternatieve route te bekijken (net was deze er nog niet). Het was fijn om het mijmeren, of misschien is schemeren wel een mooier woord, te herontdekken. Maar in schemermode kom ik helaas niet thuis dus ik zal mijn rentree in de real world maar weer even maken. Wel langzaam hoor, want alles komt dan in het begin relatief hard binnen en in mijn eigen wereld is alles iets zachter en rustiger. Misschien moet ik er eerst even een stukje over schrijven op de laptop, om de overgang te verzachten. Ja, dat is een mooi plan;-)

Ps. Net toen het stukje af was, vertrok de trein. En ja, precies daarvoor kwam er een meneer binnen: van middelbare leeftijd, schildpadbril, bergschoenen en met een zeer neutraal uiterlijk (dat is ook een kunst). Ik had in ieder geval een binnenpretje om mijn eigen gedachten en hij kreeg een stralende glimlach van mij.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *